Het tweede deel van de familie Kane serie is De troon van vuur. Is dat boek even leuk als zijn voorganger?

De troon van vuur

Boeken Recensies

Een hele tijd terug begon ik met een themaweek voor de familie Kane. Vlak na het eerste boek raakte ik in een bizar heftige leesdip, had ik het druk op school en lukte het eigenlijk allemaal eventjes niet zoals je hier kunt lezen. Maar nu ga ik weer verder. Niet meer in een themaweek, maar deel drie komt er wel snel aan! Wil je de recensie van deel één teruglezen, dan kan dat gewoon hier. De familie Kane is van dezelfde schrijver als Percy Jackson en is dus heerlijk gevuld met mythologie. Het eerste deel vond ik super gaaf, maar wat vond ik van deel 2?

Rick Riordan is niet alleen een meesterkenner van de Griekse en Romeinse mythologie, ook de Egyptische goden komen tot leven in deze serie waarvan in de VS al meer dan 4 miljoen exemplaren zijn verkocht. In dit tweede deel van De avonturen van de familie Kane moeten Carter en Sadie, de kinderen van de briljante Egyptoloog Julius Kane, op zoek naar een eeuwenoud boek. Hun reis voert hen over de hele wereld, waarbij ze constant worden tegengewerkt door duistere krachten die alles en iedereen in chaos willen dompelen.

Allereerst een huishoudelijke mededeling. Dit boek is geschreven voor de jonge YA-lezers of nog net niet YA-lezers. De vertelstijl en schrijfstijl is zo nu en dan wat kinderlijk. Qua leeftijd vind ik het heel dicht komen bij de eerste Harry Potter delen of De Darren Shan-reeks van Darren Shan. Ik ga hier dus geen punten voor aftrekken of iets dergelijks, maar het is voor jullie denk ik goed om te weten. Als je niet houdt van de wat kinderlijkere boeken is dit niet jouw serie. Ook Percy Jackson heeft iets kinderlijks over zich, maar die is toch nog weer een trapje ‘ouder’ dan de Familie Kane.

Dit boek is op vele aspecten heel erg gelijkwaardig aan deel één! De sfeer en humor weet Riordan als geen ander neer te zetten in deze boeken. De Egyptische mythologie wordt op een hele interessante manier neergezet en het overkoepelende verhaal is zoals altijd ‘spot on’. Dus wil je al mijn loftuitingen lezen, kijk dan gerust eventjes terug naar de recensie van deel één. Veel interessanter lijkt mij om te bespreken wat er anders is in dit boek. Helaas zijn niet al deze veranderingen goed.

Sadie en Carter zijn nogal jong. Ze zijn geen tieners en hebben nog niet echt de YA-leeftijd bereikt. In dit boek had ik het idee dat Rick Riordan dat een beetje vergeten was. Sadie, een dertienjarig meisje, zit in een liefdesdriehoek tussen de god van de begraafplaatsen en een jongen die ze lesgeeft. Het spijt mij, maar dit werkt niet zo goed voor mij. Ik kan mij niet goed inleven in het liefdesdrama van een dertienjarig meisje. Zeker niet als er een sfeer van ware liefde en een hele boel andere drama aan gehangen wordt. De boeken spelen zich in een vrij kort tijdsbestek af dus Sadie en Carter hebben bizar veel meegemaakt in die korte tijd en dat komt maar vrij matig terug in de personages. Dat is eigenlijk het meest jammere aan dit boek. In deel twee voelen de personages helemaal niet zo echt aan. Helemaal niet zo belangrijk. Overigens een opvallend feitje, waar in het vorige boek om het hoofdstuk nog even verteld werd dat Carter niet blank was, komt dat totaal niet meer terug in boek twee. Het lijkt wel of Rick Riordan zijn personages een beetje vergeten is. Wie ze zijn en hoe ze zijn. Onwijs jammer want dat maakte echt dat dit boek mij veel minder trok.

Het boek is geschreven als een uitgeschreven spraakopname. Een opname gemaakt door Sadie en Carter. Wat ik een erg gaaf idee vind, maar ik miste in dit deel echt de uitwerking daarvan. Het voelde niet als een toevoeging. De opname is achteraf gemaakt dus het had gaaf geweest om Sadie en Carter soms vooruit te laten verwijzen, of in ieder geval hun gedrag aan te passen aan de gebeurtenissen. Want wat het namelijk is, is dat Sadie en Carter totaal niet geloofwaardig zijn vanwege hun houding na alles wat er gebeurt is. Geloof mij, als je hebt gelezen wat ze allemaal hebben meegemaakt in dit boek, dan is het echt bizar dat ze met grapjes en grollen op een bandje vertellen wat er gebeurt is. Dat de gebeurtenissen soms grappig zijn is juist leuk en de kracht van Riordan. Maar als Sadie en Carter ook maar een fractie realisme hadden bevat dan was het lachen ze al veel eerder vergaan.

De Egyptische mythologie zit wel weer geweldig verwerkt in dit boek en ik had het idee dat Riordan helemaal los ging op de mythologie die hij erin verwerkte, Dit was toch weer een flink stuk dieper en uitgebreider dan in het voorgaande deel! Ook het verhaal zit heel tof in elkaar en is echt spannend, dat maakt ook zeker dat je door wilt lezen! Het einde van dit boek maakt jammer genoeg niet dat je direct door wilt met deel drie. De cliffhanger is niet echt heel heftig en eigenlijk had het boek dat wel nodig gehad. Toch heb ik zin om te beginnen in deel drie, want ondanks dat het bovenstaande vrij negatief klinkt is dat ook echt alles wat Riordan fout doet met dit boek!

Zijn schrijfstijl, humor, verhaallijn en mythologieën zijn echt 5 sterren waard! Alleen laat Rick Riordan bij dit boek echt flinke, maar dan ook flinke, steken vallen bij de hoofdpersonages. Veel (egyptische) bijpersonages zijn onwijs leuk, maar een hoofdpersoon is heel belangrijk voor een verhaal en met dit boek was het eerder irriteren dan identificeren.

Vind meer artikelen over
, , , , , .

Beoordeling 3/5
Gepubliceerd op 09/07/2015 om 14:09 in Boeken en Recensies.

Wat anderen zeggen

 

Lieke schreef op 20/07/2015 om 15:07

Ik wil graag eerst de Percy Jackson serie lezen en daarna aan deze serie beginnen 😀

Geef een reactie

Wil je reageren, log dan in met Facebook of Twitter, of vul je naam en e-mailadres in.