Hazel werd drie jaar geleden opgegeven, maar een nieuw medicijn rekt haar leven voor nog onbepaalde tijd. Augustus, Gus, heeft kanker overleefd ten koste van een been. Vanaf het moment dat Hazel en Gus elkaar ontmoeten, lijkt er geen ontsnappen aan de zinderende aantrekkingskracht. Maar Hazel wil niemands tijdbom zijn.

De weeffout in onze sterren

Boeken Recensies

Hazel werd drie jaar geleden opgegeven, maar een nieuw medicijn rekt haar leven voor nog onbepaalde tijd. Augustus, Gus, heeft kanker overleefd ten koste van een been. Vanaf het moment dat Hazel en Gus elkaar ontmoeten, lijkt er geen ontsnappen aan de zinderende aantrekkingskracht. Maar Hazel wil niemands tijdbom zijn. De zoektocht naar de mysterieuze schrijver van hun lievelingsboek, een vorstelijke beproeving, leidt hen naar Amsterdam. Daar neemt hun leven een wending die ze zich niet hadden kunnen indenken.

Dit boek is mateloos populair en met recht. Het laat je verbouwereerd achter wanneer je het boek dichtslaat. Het verhaal is goed geschreven, John Green weet hoe hij met woorden om moet gaan en voelt precies aan wanneer het verhaal luchtig of juist dramatisch gebracht moet worden. Het is Green gelukt om een komisch, dramatisch, literair, aangrijpend en droevig verhaal te schrijven dat extreem realistisch aanvoelt. Op sommige momenten misschien te realistisch.

Hazel en Gus zijn de pilaren waar het boek op rust. Niet het verhaal, niet de manier van schrijven, maar de personages. Vaak kom je in boeken geromantiseerde personages tegen. Personages die alles opgeven voor anderen en nooit egoïstisch zijn. Of juist de overdreven kwaadaardige varianten. Terwijl mensen in het echt gewoon grijs zijn, niet zwart of wit. Mensen zijn liefhebbend, maar veelal egoïstisch. In De weeffout in onze sterren krijgen we geen personages, we krijgen mensen. Ze zijn net echt en dat maakt hun leven duizendmaal interessanter en maakt je als lezer begaan met hun lot. De echtheid van de personages vind je terug in hun conversaties, hun gedachtes en hun doen en laten. Stuk voor stuk slaat John Green de spijker op zijn kop.

Ook zijn de beschrijvingen van de omgeving telkens weer spot on. Als Nederlander is het natuurlijk leuk om te lezen over Amsterdam. We herkennen de sfeer die Green beschrijft. Het gaat zelfs zo ver dat ik, iemand die echt niet van champagne houdt, door de beschrijving van Gus en Hazel die champagne drinken, na dit boek champagne wilde drinken. Of het nu echt zo smaakt of niet. Of het allemaal echt zo is als Green het vertelt dat weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik het geloof. Het boek begint met een noot van de auteur. Daarin geeft John Green dat het niet belangrijk moet zijn of een verhaal waargebeurd is of niet. Alleen al het proberen te achterhalen van feiten tast het idee aan dat fictie belangrijk is. Hij heeft groot gelijk. Fictie is belangrijk, fictie kan heel echt aanvoelen. Een verhaal hoeft niet waargebeurd te zijn om ‘echt’ te zijn. Het verhaal van Hazel en Gus is misschien niet waargebeurd, maar het verhaal is wel echt. De emoties, het leiden en de gedachtes zijn echt.

Het boek is geweldig geschreven, dat kan ik niet vaak genoeg benadrukken, maar ook kan ik mij heel goed voorstellen dat je het niks vind. Het verhaal op zichzelf is niet extreem sterk. Er gebeurt weinig en de gebeurtenissen zijn voor mijn gevoel vervangbaar. Daar gaat het ook helemaal niet om, het gaat om de personages. Maar als je een lezer bent die voor spanning en actie leest dat is de kans groot dat dit boek je niet kan interesseren. Vaak dienen personages het verhaal, hier is het andersom, dat moet je als lezer leuk vinden.

Dit boek is een echte aanrader. Ik ben heel benieuwd naar alle andere boeken van John Green, want als hij blijft schrijven zoals hij nu doet. Dan ben ik een fan tot op de laatste bladzijde van het laatste boek.

Onder aan elke pagina wordt een quote getoond. Uit alle boeken, films en series die op Killing your Darlings verschijnen komt zo’n quote. Voor De weeffout in onze sterren is dat deze;

Ik ben een granaat. Er komt een moment dat ik ontplof en ik wil het aantal slachtoffers graag tot een minimum beperken.”

Dit is een uitspraak van Hazel. Iedereen die het boek gelezen heeft zal deze uitspraak herkennen. Ik vind het een mooie uitspraak omdat het heel puur en onzelfzuchtig is. Juist in personages zo diep en ‘echt’ als in De weeffout in onze sterren is dat heel mooi om terug te zien.

Vind meer artikelen over
, , , , , , .

Gepubliceerd op 29/07/2014 om 10:00 in Boeken en Recensies.

Geef een reactie

Wil je reageren, log dan in met Facebook of Twitter, of vul je naam en e-mailadres in.