De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje

Boeken Recensies

Een titel als : De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje geeft zowel veel als helemaal niets weg over een boek. Jonas Jonasson staat bekend om zijn humoristische en unieke schrijfwijze, combineer dat met een bizar oranje cover en je hebt mijn aandacht. Is dit boek goed? Wat moet ik mij voorstellen bij zonderlinge avonturen wanneer die beleefd worden door een geniaal bommenmeisje. Kortom, vol enthousiasme en moed begin ik aan dit boek. Of het goed is weet ik nog niet, maar dat het bijzonder zal zijn daar ben ik vrij zeker van.

Atoombommen, Mossad en Zweedse politie, een drankzuchtige ingenieur, een kussenfabriek, een kist antilopevlees, een domme, impulsieve broer: Jonas Jonasson mengt deze ingrediënten – en nog veel meer – onnavolgbaar door elkaar tot een verhaal dat vooral géén gewoon verhaal wil zijn. In hoog tempo volgen de verwikkelingen elkaar op en in voortvarendheid en slimheid doen Nombeko en Holger 2 niet onder voor de 100-jarige Alan uit De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween.

Een kleine zucht verliet mijn mond toen ik dit boek dichtsloeg. Wat een bizar verhaal is De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje. Jonas Jonasson creëert een verhaal vol plottwisten, dramatische bochten, rotondes en heftige ommezwaaien. Als je na de eerste hoofdstukken een beeld  gevormd denkt te hebben van de verloop van dit verhaal. Je zit fout. Als je tegen mij vertelt dat het boek voorspelbaar is dan lieg je. Beslist. Want ik denk dat het verhaal en de bizarre wendingen de grootste kracht in dit boek is. Een zucht aan het einde mag ook, want wat is er een hoop gebeurd.

Toch is het verhaal niet altijd even fijn om te lezen. Jonasson heeft duidelijk een eigen stem. Zijn schrijfstijl is doordrenkt van de droge opmerkingen. Hij schrijft heel erg uitleggend en lijkt het principe ‘tell don’t show’ te hanteren. Dat werkt in het begin goed. Het is ook precies die stijl die er voor zorgt dat ik het boek wilde lezen. Want wat had ik er veel over gehoord. Ere wie ere toekomt, toen ik begon in dit boek vond ik het erg grappig. Zijn extreem duidelijke karakteristieke schrijfwijze is tegelijkertijd de valkuil van Jonasson. Het lukt hem niet om personages een eigen stem te geven. Elk personage is doordrenkt met de stijl van de schrijver en uiteindelijk voelen de gedachtes van verschillende personages enorm saai. Ze denken allemaal hetzelfde, hebben dezelfde humor en maken dezelfde type opmerkingen. Allemaal in lijn met de stijl van de schrijver. Dit resulteert op ten duur in een monotoon verhaal dat doordendert over zijn ondoorgrondelijke wegen.

Het genre van dit boek is voor mijn gevoel 100% humor. Zoals ik al eerder aangaf werkt de schrijfstijl van Jonasson daar in het begin enorm goed aan mee. Ook had ik tijdens het lezen soms het gevoel dat alles in het verhaal moest wijken voor die humor. Vooral de personages kennen relatief weinig diepgang. Zo lijkt Jonasson slechts twee standen te kennen terwijl hij schrijft: enorm slim of oerdom. Er wordt geschreven in uitersten die weinig ruimte voor persoonlijkheid overlaten. Nombeko, de superieure hoofdpersoon staat boven iedereen. Het is jammer dat er zo te werk is gegaan. Ik begrijp de motivatie voor de keuzes, de tegenstellingen leiden veelal tot humoristische situaties. Maar de humor is vaak voorspelbaar, terwijl Jonasson soms juist met onverwachtse grappen aan komt zetten. Hij kan het dus wel. De grappen gaan op ten duur lijken op een volwassen versie van tekenfilmserie-grappen. Die zijn leuk, maar er is een reden dat tekenfilmafleveringen vaak niet langer duren dan 20 minuten. De herhaling van hetzelfde trucje werkt uiteindelijk niet meer en staat uiteindelijk het verhaal in de weg. Was er gekozen voor personages met meer diepgang, zodat je daadwerkelijk een connectie met ze zou voelen zou dat veel gescheeld kunnen hebben.

Uiteraard heb ik op sommige momenten juist flink genoten van dit boek. De scene’s waarin Nombeko tolkt toverden met gemak een glimlach op mijn gezicht en de bizarre, op een niet vervelende manier onwaarschijnlijke wendingen in het verhaal zorgen ervoor dat het interessant blijft.

Veel mensen vinden dit boek ook geweldig. Misschien ben jij er daar wel een van. Als je de eerste 50 pagina’s doorgekomen bent zonder je te ergeren, dan garandeer ik je een geweldige leeservaring. Wat Jonas doet, dat doet hij goed. Maar hij doet het ook veelvuldig en zonder nuances.

Vind meer artikelen over
, , .

Beoordeling 2.5/5
Gepubliceerd op 05/01/2015 om 10:00 in Boeken en Recensies.

Geef een reactie

Wil je reageren, log dan in met Facebook of Twitter, of vul je naam en e-mailadres in.