In de wereld van Sloane is depressie een epidemie. Het programma biedt een oplossing, maar ze nemen dan niet alleen de depressie weg, maar ook wie je bent.

Het programma

Boeken Recensies

Dit boek heb ik alweer een tijdje terug gelezen. Toch blijft dit boek mij wel steeds bij. Het is zo’n boek wat er door zijn plot opvalt. Ik kan me nog goed herinneren dat ik dit boek heerlijk in het zonnetje heb zitten lezen, een groot contrast met de juist duistere inhoud van het boek. Dystopieën zijn mateloos populair, maar Het programma voelt totaal niet aan als nog zo’n dystopie. 

In de wereld van Sloane is het uiten van echte gevoelens verboden, depressie onder jongeren is een epidemie en de enige oplossing is het Programma…

Sloane denkt wel twee keer na voordat ze in het openbaar begint te huilen. Sinds zelfdoding is uitgegroeid tot een internationale epidemie, zou een huilbui haar in het Programma kunnen doen belanden, de enige bewezen behandelingsmethode. Ze heeft al een broer verloren, dus Sloane weet zeker dat haar ouders er alles aan zullen doen om haar in leven te houden. Ze weet ook wel dat iedereen die het Programma heeft gevolgd terugkeert met een schone lei: hun depressies zijn verleden tijd, maar hetzelfde geldt voor hun herinneringen. 

Omdat ze zowel thuis als op school constant onder toezicht staat, zorgt Sloane dat ze zo min mogelijk opvalt en verbergt ze haar gevoelens zo goed mogelijk. De enige bij wie Sloane zichzelf kan zijn, is James. Hij heeft beloofd om ervoor te zorgen dat ze geen van beiden in het Programma terechtkomen en Sloane weet dat de liefde tussen hen sterk genoeg is om allerlei tegelslagen te weerstaan. Maar ondanks de beloftes die ze elkaar maken, wordt het steeds moeilijker om de waarheid te verbergen. Ze worden alle twee steeds zwakker, depressie ligt op de loer .En het programma zit hun op de hielen…

Dit boek kan met zijn 400 pagina’s best intimiderend overkomen, maar eigenlijk lees je er zo doorheen. Het boek grijpt je vanaf pagina 1 aan en je leest het vervolgens in een ruk uit. Young schetst een hele realistische dystopie. Waar verhalen als Hunger Games of  De selectie eventueel zouden kunnen gebeuren over honderden jaren, is Het programma de dystopie van volgend jaar. Tenminste zo voelt het dan, laten we er alsjeblieft vanuit gaan dat die geen waarheid wordt, maar omdat het zo dichtbij voelt is het erg beklemmend. Daar komt dan ook nog bij dat de actie in dit boek voornamelijk van psychologische aard is. Het gevecht vind in Sloane haar hoofd plaats en dat maakt dat je als lezer nog meer kunt invoelen met het personage.

De schrijfstijl van Suzanne Young is heerlijk. Ze is straight-to-the-point en verteld heel erg duidelijk wat ze wil vertellen, wat er nodig is om jou mee te zuigen in het verhaal. De psychologische spanning weet de schrijfster er al vanaf pagina een in te verwerken. Die spanning ebt eigenlijk nooit weg en als lezer wantrouw je het programma even sterk als Sloane dat doet. Het boek bevat weinig echte actie, het type op de vlucht slaan en vuistgevechten actie. Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met de heldere schrijfstijl en continu aanwezige spanning.

Toch heeft het Progamma ook wel kanttekeningen. Zodra je als lezer even stilstaat om te reflecteren, voelt het boek ineens wat minder compleet. Bepaalde aspecten in het boek voelen niet genoeg uitgedacht, zo is het Programma zelf uiteindelijk helemaal niet zo intens als ik verwacht had. Tijdens het lezen zelf had ik daar niet echt last van, er zat een fijne vaart in. Het was voornamelijk het moment dat ik klaar was met het boek, dat ik me ineens besefte dat ik wat miste, ik was niet omver geblazen.

Hoewel ik het concept echt anders vind dat de meeste dystopieën, waardoor het Programma zich echt differentieert van de andere boeken in haar genre. Bevatte Het programma helaas ook wat typische dystopie-elementen. Wat maakt de liefdesdriehoek toch zo verrekte populair in al die nabije toekomsten waarin alles fout gaat. Het lijkt alsof alle YA schrijvers met z’n allen bedacht hebben dat een liefdesdriehoek het directe gevolg is van een instortende wereld.

Toch vind ik dit boek het lezen meer dan waard. Ik ben heel erg benieuwd naar de volgende twee delen. Op dit moment krijgt het programma 3,5 sterren van mij, maar als de volgende delen me wel omver weten te blazen. Als deel twee en drie de gaten invullen die me nu een beetje doen twijfelen, dan kom ik hoogstpersoonlijk terug op deze rating en wordt het een 4,5. Ik ben erg benieuwd waar het verder gaat.

REAGEER

Wat is volgens jullie het grootste cliché van een dystopie?

Vind meer artikelen over
, .

Beoordeling 3,5/5
Gepubliceerd op 24/11/2015 om 10:35 in Boeken en Recensies.

Wat anderen zeggen

 

Marcia zei op 24/11/2015 om 17:57

Ik vond dat Het Programma inderdaad wat actie miste, maar de psychologische kant maakte het verhaal wel heel origineel en interessant. Alleen vond ik die love triangle ook super vervelend, wanneer zien schrijvers nu eens in dat dit de lezers enkel aan Twilight doet denken?! 😛

 

Vivian | The Book Review schreef op 25/11/2015 om 19:50

Ik heb deze al een tijdje in de kast staan en ben er erg benieuwd naar: ik vind de invalshoek en het thema vooral erg boeiend.

 

Marjolijn Van Veen-Kroezen reageerde op 02/12/2015 om 08:55

Ahh nu heb ik zin in deel 2!

Geef een reactie

Wil je reageren, log dan in met Facebook of Twitter, of vul je naam en e-mailadres in.