Het klassieke sprookje sneeuwwitje kent vele vertellingen. Op Killing my Darlings wordt dit eeuwenoude verhaal wederom herteld met een modern jasje aan, versierd met een satirische rand.

Sneeuwwitje: Een hervertelling

Eigen werk Verhalen

Er was eens in een koninkrijk hier ver vandaan een meisje zo beeldschoon dat ze niet over straat kon lopen zonder gescout te worden voor diverse modellenbureaus. Haar huid was blank als een witte Iphone 5, haar haren waren zwart als de nacht en haar lippen rood als bloed. Haar naam was Sneeuwwitje. Het leven voor Sneeuwwitje was niet altijd even makkelijk. Haar moeder was overleden en haar vader was getrouwd met een heks van een stiefmoeder. Ze had een verschrikkelijke hekel aan die vrouw waarnaast Albert Verlinde nog een vriendelijke, oprechte man leek. Het vervelendste vond ze dat al haar vrienden haar moeder een MILF noemden. Nu was haar stiefmoeder ook best een mooie vrouw. Maar hoe ouder Sneeuwwitje werd hoe mooier. ‘Sneeuwwitje, kom je eten’ riep sneeuwwitje haar vader van beneden.  Ze had geen zin om naar beneden te komen, MTV had net een Teen Mom marathon. Zuchtend ging Sneeuwwitje toch naar beneden. ‘Hoi pap’ ze pauzeert en kijkt naar de eettafel en specifiek naar wat er op de borden ligt ‘eten we nu weer fucking witlof’ met een zucht ging ze zitten. ‘En waar blijft die heks van je?’ snauwde ze over haar stiefmoeder.  Haar vader keek teleurgesteld haar kant op. Het was echt niet zo dat ze hem wilde kwetsen, maar hij was met die bitch getrouwd en had haar met d’r opgezadeld. ‘Je moeder is nog boven’ reageerde hij met een klein stemmetje. ‘Ze heeft net een nieuwe telefoon.. Zo’n Apple ding’. Sneeuwwitje wilde zeggen dat haar moeder dood was. Dat ze geen moeder had. Maar toen ze oogcontact kreeg met haar vader slikte ze haar woorden in. Ze pakte haar vork, haar buddha to buddha ringen weerkaatsen het licht dat door de grote ramen in de eetzaal viel.
‘Siri, Siri in mijn hand. Wie heeft de meeste likes van het hele land’ galmde de stem van de boze stiefmoeder door haar torenkamer. De vorige keer dat ze dit vroeg reageerde Siri dat Sneeuwwitje, haar stiefdochter, meer likes had dan haar. Absurd natuurlijk, ze had direct een software update uitgevoerd in de hoop nu een gewenst antwoord te krijgen.

‘Ja, het is waar. Uw foto’s worden dagelijks geliket en uw pagina groeit met de minuut. Maar sneeuwwitje groeit duizendenmalen sneller en zelfs haar #NoMakeUp #NoFilter foto’s zijn duizendmaal mooier dan de uwe.’
Woedend liep ze de trappen af. Haar hoofd gevuld met haat en gedachtes die je makkelijk levenslang TBS op kunnen leveren. Halverwege de laatste trap weet ze het. Sneeuwwitje moet verdwijnen, wie dood is kan niet meer mooier zijn, wie dood is kan niet instagrammen. De stiefmoeder liep zonder een woord met Sneeuwwitje en haar vader te wisselen langs de eetzaal regelrecht richting de troonzaal. Ze ging op haar troon zitten en riep haar bodyguard bij zich.  De grote spierbundel kwam de zaal binnengelopen en zijn donkere kale kop stond in groot contrast met al het witte marmer in de troonzaal. ‘Mevrouw, waar kan ik u mee van dienst zijn?’ vroeg hij. ‘Sneeuwwitje’ fluisterde ze kil. De spierbundel keek haar vragend aan. ‘Sneeuwwitje mevrouw?’
‘Ze moet dood.’
‘Dood!’ reageerde de man haast verontwaardigd. ‘Ik kan haar toch helemaal niet doodmaken.’
‘Je werkt toch voor mij, waar ga je anders nog aan een baan komen in de huidige banenmarkt.’
‘Nee, mevrouw het is niet dat. Alleen ik had vanaf morgen vier weken verlof aangevraagd’ reageerde hij lacherig om het misverstand. ‘Ik ging met mijn vrouw een paar weken de zon opzoeken, weet u nog!’.
De boze stiefmoeder zuchtte en liet haar hoofd op haar arm rusten. Goed personeel is bijna niet te vinden dacht ze bij zichzelf.
‘Wat doe je vanmiddag dan?’

Die middag had hij nog tijd en zo gebeurde het ook dat hij Sneeuwwitje meenam voor een wandeling door het nabijgelegen bos. Middenin het bos zou hij haar ombrengen, maar hij kon het niet. Ze was te onschuldig, te mooi om vermoord te worden door hem. Hij liet zijn geweer zakken. Haar met angst gevulde ogen lieten de zijne niet los. Hij wende zich af en rende weg van Sneeuwwitje, de beesten in het bos zouden zijn werk afmaken. Wel had hij haar Samsung Galaxy S5 en Ray Ban zonnebril meegenomen om aan de boze stiefmoeder te bewijzen dat hij zijn werk gedaan had.

De wachter was weg en Sneeuwwitje lag helemaal alleen op het gras. Haar eerste reflex was, logischerwijs, om te tweeten wat haar overkomen was. Ze greep uit reflex naar haar BH. Alleen zat haar telefoon hier niet in, slechts haar pasjes, wat losgeld en de sleutels van haar Vespa. Haar Louis Vuitton tas lag nog in de auto van de bodyguard. Sneeuwwitje stond op om zo snel mogelijk uit het bos te vluchten, ze kon niet terug naar huis. Ze wist dat haar Stiefmoeder haar bodyguard de opdracht had gegeven om haar om te brengen.
In paniek rende ze door de bossen, in elke boom zag ze een monster. Hoe later het werd, hoe donkerder, hoe dreigender. Ze kon het allemaal niet langer aan en viel, begeleid door haar eigen gegil, flauw. Toen ze even later weer bijkwam zag ze dat het allemaal wel meeviel. In het licht waren de monsters weer bomen, konijnen en eekhoorntjes. Ze liep door het bos en genoot van al het moois om haar heen. Ze had hier hele mooie selfies kunnen maken, verzuchtte ze. Plots zag ze op een afstandje een klein huisje. Op een drafje ging ze naar het huisje toe. Eenmaal dichterbij gekomen, was het huisje toch een stukje kleiner dan gedacht. Ze klopte aan. Ze wachtte eventjes, maar er was geen reactie. Ze opende zelf de deur en liep het huisje binnen. Binnen was niemand te bekennen. De bewoner of bewoners waren waarschijnlijk weg. Het was wel een bende dacht sneeuwwitje toen ze om haar heen keek. Overal lagen lege pizzadozen, blikjes bier en ander ondefinieerbare troep. Ze liep het huisje verder door. Alles was kleiner dan in een normaal huis, krapper in een normaal huis en viezer dan in een normaal huis. Waar was ze verzeild geraakt. Wat voor mensen leven in dit soort situaties? De bewoners waren er niet, dus ze wilde er graag nog eventjes blijven. Maar dan moest het wel een beetje schoongemaakt worden. Al zingend begon ze met het opruimen van de bende die eindeloos leek. Langzaam vlogen er vogeltjes naar binnen die de spinnenwebben opruimden. Hertjes die de borden schoonlikten, wasberen die de was deden en muizen die afval raapte. Niets van dat alles zou in andere omstandigheden als hygiënisch beschouwd worden, maar hier was het een vooruitgang. Verbazend snel leek het weer op een huisje. Eekhoorntjes poetsten de vloeren met hun staart en de laatste hertjes verlieten het huis nadat de laatste borden ‘schoon’ gelikt waren. Sneeuwwitje zag dat alles met een glimlach gebeuren en maakte een mentale notitie om de borden af te spoelen voor gebruik.

Ze dwaalde nog wat door het huisje rond en zag toen zeven piepkleine kamertjes. Ze koos de grootste uit en ging op het, nu opgemaakte, bed liggen en viel in slaap. Toen ze even later wakker werd stonden er zeven mensen over haar bed heen gebogen. Ze schrok, voelde zich bekeken. Toch snapte ze direct wat voor mensen hier leefden. Dat ze het zich niet eerder bedacht had. Alles was klein, krap, vies en oogde goedkoop. Het was een studentenhuis! De zeven studenten die nu over haar heen gebogen stonden zouden de bewoners wel zijn. Ze stelde zich voor aan de jongens waarna ze met zijn allen naar het ‘huiskamertje’ liepen wat op ongeveer 3 man ingericht was. Ze bekeek de jongens en zag dat het allemaal verschillende types waren. Er waren er twee duidelijk ‘hipster’. Ze waren te herkennen aan de strakke broeken, wijde truien en brillen met overdreven aanwezige monturen. Ze had weinig tijd om de andere studenten in zich op te nemen, omdat er eentje ‘Bier!’ schreeuwden en de anderen daar luidkeels mee instemden. Nog geen 3 minuten later was er een krat bier tevoorschijn getoverd. Sneeuwwitje had dit krat niet gezien tijdens het schoonmaken en het was haar dan ook een raadsel waar het vandaan kwam. Een paar biertjes verder had ze hen uitgelegd dat haar stiefmoeder achter haar aanzat en dat ze moest onderduiken.
‘Nou, meissie. Komt mooi ff toevallig uit want wij zijn ook allemaal gevlucht voor onze moeders!’ reageerde een van de jongens. Anderen reageerden weer wat behoudender.
‘Ik vind dat opzich best wel oké, maar ik wil zegmaar dus niet hebben dat, want ik kan me nu dus al niet zo goed concentreren op het leren en je moet dus niet zoveel rotzooi met zich meebrengen.’

Uiteindelijk besloten De zeven studenten dat ze mocht blijven als ze ’s avonds kookte en overdag het huisje opruimde. Ze stemde daarmee in en leerde de rest van de avond de verschillende jongens kennen.
De volgende morgen moesten de zeven studenten al vroeg op en ze verdwenen naar school.

Op datzelfde moment stond de boze stiefmoeder in haar troonzaal.
‘Siri Siri in mijn hand, wie is de mooiste van het land.’
‘U bent prachtig zonder twijfel, maar er is er een nog mooier dan u.’
‘WAT!’
‘Sneeuwwitje in het huis van de zeven studenten straalt duizendmalen meer dan u.’
Een paar uur lang ijsbeerde de boze stiefmoeder door de troonzaal. Hoe moest ze dit aanpakken. Wat moest ze doen om Sneeuwwitje voor eeuwig uit de weg te ruimen. Tuurlijk ze kon haar ook gewoon daar laten. Zat vervelende dingen konden gebeuren als er een meisje tussen zeven studenten in een studentenhuis zat. Maar ze kon daar niet op wachten. Ze moest iets doen. En ze had een plan. Terwijl ze het huis uitliep veranderde haar uiterlijk. Haar jurk werd een maatpak en haar haren veranderden in een strakgekamde scheiding. Ook werd haar stem een stuk lager.

Sneeuwwitje ruimde wat rommel op, maar het was een stuk minder werk dan de voorgaande dag. Ze had ineens tijd om te niksen en ze miste haar telefoon enorm. Juist op dat moment werd er aangebeld. Ze snelde naar de deur in de hoop dat het een van de jongens zou zijn. Dan hoefde ze zich niet meer te vervelen.  Voor de deur stond een gladde jongen. Hij had zijn haar in een scheiding, zat strak in het pak en een zwart koffertje bij haar. Hij stelde zich voor als telefoonverkoper van een of andere telefoonmaatschappij. Veel meer hoefde hij niet te zeggen want bij het woord telefoon was ze al verkocht. Hij opende zijn koffertje en deze zat volgestouwd met appels. Apple Iphone’s dan. Ze sloeg een kreetje van geluk en informeerde bij de man gelijk naar de prijzen!
‘Gratis natuurlijk!’ zei hij enthousiast. ‘Bij het juiste abonnement in ieder geval!’
Sneeuwwitje sloot een abonnement af en nam haar Iphone in ontvangst. Ze bedankte de man en liep naar binnen. De verkoper, die eigenlijk helemaal geen verkoper was, liep de straat uit. Toen de boze stiefmoeder eenmaal thuis was, was ze dolgelukkig dat haar plan gelukt was. Alles wat ze nu nog hoefde te doen was haar facebook checken!

Sneeuwwitje snelde naar binnen en plofte neer op de bank. Ze startte haar nieuwe telefoon op en logde direct in met haar Twitter, Facebook en instagram account. Eerst ging ze Twitter af, ze had zoveel gemist. Een paar selfie’s verder op instagram was de bij Facebook aanbeland.  Ze opende haar app en het verversen begon. In haar scherm verscheen het draaiende teken dat het laden aanduidde. Het bleef maar draaien, draaien, draaien, draaien en draaien. Sneeuwwitje werd er een beetje duizelig van. Het verversen wilde maar niet lukken, wilde maar niet stoppen. Op een gegeven moment werd het langzaam zwart voor haar ogen. Ze zakte in een diepe, haast eeuwige, slaap.

Toen de zevende student zijn huisje binnen kwam gelopen zag hij zes anderen bedroefd om de bank heen staan.
‘Jongens, wat is er gebeurd? Wat is er loos?’
‘Sneeuwwitje…. Er is iets mis.’
De zevende student zag sneeuwwitje bewusteloos op de bank liggen met een verversende Iphone in haar hand en schrok zichzelf een ongeluk.
‘Heeft nog niemand een ambulance gebeld ofzo!’ schreeuwde hij terwijl hij 112 intoetste op zijn telefoon. Een beetje verdwaasd staarden de andere studenten hem aan. Verbaasd dat zij zelf niet op dat idee gekomen waren.

Vijftien minuten later stroomde de kamer vol, en daar was weinig voor nodig, met ambulancepersoneel. Ze gooiden sneeuwwitje op een brancard en wilde met haar naar buiten lopen. De studenten wisten dat sneeuwwitje een prins nodig had. Een prins om haar wakker te kussen. Ze wisten ook dat Alexander nu koning was en alleen drie dochters had. Toen had plots een van de ambulancemedewerkers een relatief onorthodoxe ingeving. Hij besloot haar, ondanks het gebrek aan ademproblemen, mond op mond te geven. En eerlijk gezegd was mond op mond ook niet de meest correcte benaming voor de handeling die de ambulancemedewerker uitoefende. Toch leek het succes te hebben en verscheen er een blos op sneeuwwitje haar blanke wangen en schoten haar ogen open. Ze trouwde met de ambulancemedewerker en had met hem een rooskleurige toekomst voor haar. Niet zoals verwacht, zonder prins en zonder paard. Maar gelukkig reed hij in een ambulance en die zijn ook wit. De zeven studenten ‘studeerden’ nog een aantal jaar en werden de raadsleden aan het hof van Sneeuwwitje. Apple producten raakten verboden en de boze stiefmoeder was voor altijd verdwenen.

En als je sneeuwwitje haar Facebookprofiel mag geloven leefde ze nog lang en gelukkig.

Vind meer artikelen over
, , , , , .

Gepubliceerd op 27/08/2014 om 10:00 in Eigen werk en Verhalen.

Geef een reactie

Wil je reageren, log dan in met Facebook of Twitter, of vul je naam en e-mailadres in.