Spoorloos van Salla Simukka is een onverwachts boek met een uniek gevoel. Een aanrader of gaat het gebukt onder schoonheidsfoutjes?

Spoorloos

Boeken Recensies

Ik heb genoten van de Snowwhite trilogie van Salla Simukka. Het genre van die drie boeken is niet wat ik gebruikelijk lees, maar ik had ineens weer zin om iets van haar te lezen. Op het boekenfestijn kocht ik de twee boekjes uit deze duologie en in afzienbare tijd had ik beide boekjes uit. Hier mijn recensie van het eerste deel.

Het is een warme dag in mei. Vandaag gaat de vijftienjarige Emmi Aalto van huis weglopen. Thuis heeft niemand aandacht voor Emmi, en op school hoort ze nergens bij. Ze voelt zich helemaal alleen op de wereld en zou het liefst onder water verdwijnen, zoals de kleine zeemeermin in haar lievelingssprookje. Maar om haar omgeving te laten inzien dat ze niet echt onzichtbaar is, gaat Emmi enkele dagen verdwijnen. Ze verschuilt zich in een thuinhuisje en valt in slaap. Als ze even later wakker wordt, is er iets veranderd. Het lijkt wel of ze echt helemaal alleen op de wereld is…

Totaal niet wat ik verwachten. Dit boek is totaal anders dan de Snowwhite-trilogie. Het verhaal is geen misdaadverhaal het komt eerder over als een soort van mini-dystopie die overgaat in een soort van alone op the world-contemporary fantasyverhaal. Ik vind de wereld heel interessant. De maatschappij voelt een beetje als Divergent-light. Op school worden kinderen ingedeeld naar hun talenten.  Emmi de hoofdpersoon heeft nog steeds niet haar eigen talent ontdekt. Haar zusje wel. Ze voelt zich niet erkend. Kortom een moment voor een dramatische wanhoopsactie – van huis weglopen -.

Ze valt in slaap in het huisje in de achtertuin van een vriendin en als ze wakker wordt dan is de wereld verlaten. Er lijkt niemand meer in de wereld te zijn. Op een bepaald moment komt ze toch enkele mensen tegen en samen met hen probeert ze er achter te komen wat er gebeurd is. Tijdens het verhaal krijgt Emmi steeds mysterieuze sprookjesteksten te zien. De setting en het verhaal vind ik onwijs tof.

De uitwerking liet hier en daar wat te wensen over. Op sommige momenten was de vaart er uit. Jammer omdat er ook heel veel goede elementen in het verhaal zaten. Tegen het einde van het verhaal is er zeker weer een boost in het tempo en de laatste pagina’s zat ik weer op het puntje van mijn stoel. De cliffhanger was bizar. ECHT BIZAR. Ik was in shock. Ik wilde per se het volgende boek direct lezen.

Normaal beoordeel ik een boek met sterren aan het einde van een recensie. Dat ga ik voor dit boek (nog!) niet doen. Pas na mijn recensie van het volgende deel ga ik mijn eindoordeel bekend maken. Waar ik dit deel niet extreem bijzonder vond, voornamelijk door het gebrek aan tempo en verdieping van de wereld, was deel twee heel belangrijk voor mijn mening over dit boek. Nadat ik deel twee uit had was mijn mening over dit boek ook ineens heel erg anders. Vandaar dat ik ervoor kies de serie als een geheel te beoordelen. Benieuwd? Lees dan maandag de recensie van deel twee!

Reageer: Heb jij deze boeken gelezen? Wat vond je er van? Wat zou jij als eerste doen als je alleen op de wereld was? 

Vind meer artikelen over
, , , .

Gepubliceerd op 13/02/2015 om 10:00 in Boeken en Recensies.

Dit schreven anderen

 

joanydvv reageerde op 13/02/2015 om 14:11

Phew, gelukkig hoef ik dus niet te vrezen voor wraakacties over het aanraden van deze duologie. Ik had hetzelfde als jij na het lezen van deel 1 – ik wilde meteen verder met het vervolg.
Als ik alleen op de wereld zou zijn zou ik me met een stapel boeken opsluiten in een gigantische supermarkt. Ik begin met de toetjesafdeling, dan het snoep en koek schap, daarna zie ik wel weer verder. Hey, er is dan toch niemand over om me erop te wijzen dat ik dik ben geworden. 😛

Geef een reactie

Wil je reageren, log dan in met Facebook of Twitter, of vul je naam en e-mailadres in.