Wij Leugenaars slaat in als een bom, speelt op je in, is een spion die je verraad. Een ijzersterk plot, een emotionele golf die op je kapotslaat.

Wij Leugenaars

Boeken Recensies

Er is geen recensie die ik over Wij Leugenaars zou kunnen schrijven die niet ontzettend spoilers zou bevatten. En toch ga ik het proberen.

Wij zijn Sinclairs.
Niemand komt iets te kort.
Niemand heeft het ooit mis.
We wonen- in de zomer tenminste- op een privé-eiland voor de kust van Massachusetts.
Misschien is dat alles wat je hoeft te weten. Behalve dat sommigen van ons leugenaars zijn.

Dit is de flaptekst die zich op de achterkant van het boek presenteert. Onheilspellend, mysterieus. Het verhaal opent met een soort monoloog over de welvaart van de familie Sinclair, over het rijke leven en het bedrog wat erin speelt. Het is allemaal een poppenkast. De onheilspellende sfeer blijft hangen, en veranderd niet door het makkelijk begrijpbare woordgebruik. Je komt er al vrij snel achter dat Cadence Sinclair Eastman een ongeluk heeft gehad, een ongeluk waar ze zich niets van herinnerd. Dit is waar het boek op bouwt: de missende herinneringen, een hoofd opengespleten en blootgesteld aan het licht van de waarheid. In het boek is ze op zoek naar zichzelf, haar herinneringen, en voornamelijk de waarheid. Ze klampt zich vast aan de Leugenaars, een groepje leeftijdsgenoten binnen de familie. Mirren en Johnny kent ze al sinds de eerste keer dat ze voet op het privé-eiland zette, en samen met hen heeft ze een idyllische zomerromance opgebouwd die elk jaar een nieuw leven in wordt geblazen.
Wij Leugenaars’ leest makkelijk door, grijpt je vast. De flapteksten liegen er niet om: ‘heftig, aangrijpend, heel bijzonder’.

In tijden heb ik me niet zo gefrustreerd gevoeld tijdens het lezen van een boek. Soms heb ik me groen en geel geërgerd aan Cady, die door bleef dreunen over hoe ze leed, verzwolg in afgunst voor haar bezitterige familie maar zelf ook enige tekenen van het familietrekje vertoonde, ik wantrouwde de helft van het verhaal en zag feilloos door de plottwists heen. Ik was niet verrast en sloeg mijn ogen ten hemel, want ik had ze aan zien komen. Dat wil niet zeggen dat het boek slecht of voorspelbaar was- in tegenstelling: ik zat zo diep in het verhaal dat ik alle signalen heb opgevangen, de puzzelstukjes in elkaar heb gelegd. En man, wat waren dat er weinig.

Met een licht bonzend hoofd zat ik in de trein, de laatste letters gelezen, het boek dichtgeslagen. Mijn slapen klopten, wat meestal het gevoel is wat ik heb als ik te veel of te lang hebt nagedacht; ik vermoed dat dat kwam door de frustratie jegens Cady en haar heldencomplex, eeuwige gejengel over haar geliefde (waar ik niet zo goed tegen kan; ‚hij was mijn eerste en enige liefde,’ blègh), en het gepuzzel na de onthulling van de laatste plottwist. Alles klikte, kwam samen. Dat gevoel dat alles logisch is aan het einde van een boek moet een van mijn favoriete dingen zijn. Alles klopt, zo ook in dit boek.

Toch moet ik eerlijk bekennen dat het einde van het boek veel heeft goedgemaakt. Het is waar dat het boek goed doorleest, spannend is, je van hot naar her sleept, maar de lol is er aanzienlijk van af als je de plotwendingen niet verrassend genoeg vind. Was het boek vijf hoofdstukken eerder gestopt, dan was ik achtergebleven in frustratie. Het einde doet het boek recht, veranderde frustratiegevoelens die ik rond deel 5 kreeg in totaal iets anders. Waarschijnlijk zegt hoe ik het boek heb ervaren meer over mij dan over het verhaal zelf; in ieder geval valt erover te zeggen dat het ijzersterk geschreven is. Alles is op een ontzettend knappe wijze door elkaar geweven, en de eindjes zijn netjes aan elkaar geknoopt. De afsluiting rond het verhaal af, en nu kan ik in alle rust het boek neerleggen en verder gaan met het leven. Maar dat jij het boek loslaat wil nog niet zeggen dat het jou loslaat.

Wij Leugenaars slaat in als een bom, speelt op je in, is een spion die je verraad. Een ijzersterk plot, een emotionele golf die op je kapotslaat. Om in de magische woorden van Ronald Wemel te spreken (toen hij koffiedik ging kijken bij waarzeggerij): ‘Je gaat lijden, maar je gaat er blij om zijn.’
Een boek wat gewoon gelezen moet worden om te ervaren hoe het is. Misschien is het niet je ding, maar een ding is zeker; Wij Leugenaars is ijzersterk en beklemmend.

NIEUW-OP-KMD

Vind meer artikelen over
, , , .

Beoordeling 4.5/5

Wat vind jij?

 

Vivian | The Book Review reageerde op 18/12/2015 om 20:14

Ik heb deze in het Engels gelezen en vond ‘m steengoed. Binnenkort wil ik ook de Nederlandse vertaling graag lezen, kijken of dat net zo goed bevalt!

Geef een reactie

Wil je reageren, log dan in met Facebook of Twitter, of vul je naam en e-mailadres in.